نشریه اخلاقی تربیتی خلق


+ برگزیده قصیده فاطمیِ حکیم ناصر خسرو قبادیانی

حکیم ناصر خسرو قبادیانی(394-481ق) از مبلّغین پرآوازه مذهب اسماعیلی بود و از جانب خلیفه فاطمی در مصر، لقب (حجّت) گرفت و رسماً به تبلیغ این مذهب در ایران مأموریت یافت.

وی از سخنوران نامی سده پنجم هجری است که طبع خدادادی خود را هرگز به مدح سلاطین و امیران نیالود:

من آنم که در پای خوکان نریزم                                     مر این قیمتی دُرِّ لفظ دَری را

(برگزیده قصیده فاطمیِ حکیم ناصر خسرو قبادیانی)

آوَخ[1] ز وضع این کُره[2] وَ ز کارش

زین دایره‌ی بلا و، زپرگارش...

بِکْشید[3] سوی احمد مرسل رخت

بربست زان دیار کرم بارش

شمس وجود: احمد و، خود زهرا

ماه ولایت است ز اطوارش[4]

دخت ظهور غیب اَحد، احمد

ناموس حقّ و، صندُق[5] اسرارش

هم، مطلع جمال خداوندی

هم، مشرق طلیعه انوارش

صد چون مسیح، زنده ز انفاسش

روح الامین تجلّی پندارش

هم از دَمش مسیح شود پَرّان

هم مریم دسیسه زگفتارش

هم، ماه بارد از لب خندانش

هم، مهر ریزد از کف مَه بارش

این گوهر از جناب رسول الله

پاک است و، داور است خریدارش

کُفوِی[6] نداشت حضرت صدیقه

گر می‌نبود حیدر کرّارش

جنّات عدن، خاک درِ زهرا

رضوان[7] زهشت خُلد بود عارش

رضوان به هشت خُلد نیارد سر

صدّیقه گر به حشر بود یارش

باکش ز هفت دوزخ سوزان نی

زهرا چو هست یاور و مددگارش[8]

 


[1] . آوَخ: دردا! دریغا!

[2] . این کُره: کره خاکی، عالم مُلک؛ جهان ناسوت.

[3] . بکشید: برای رعایت وزن عروضی شعر باید حرف (کافِ) این کلمه به صورت ساکن تلفظ شود.

[4] . اَطوار: جمعِ طور، در اینجا به معنای رفتار است.

[5] . صندُق: مخفّف صندوق.

[6] . کُفو: نظیر، هم شأن.

[7] . رضوان: نام دربان بهشت.

[8] . دیوان اشعار حکیم ناصر خسرو قبادیانی، به تصحیح سید نصر الله تقوی، ص 208و209.

 

نویسنده : همای رحمت ; ساعت ٩:٢۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٤/٢٧
تگ ها: شعر
    پيام هاي ديگران()   لینک